In de Wu stijl Tàijì Quán wordt tot op heden een omvangrijke verzameling aan vormen (hand-, sabel-, lans-, zwaard- en partner-vormen) uitgeoefend.
Door de vorm leer je jezelf kennen door Tui Shou leer je de ander kennen
de sabel bevordert de kracht het zwaard de vitaliteit
en de lans de wijsheid
de sabel bevordert de kracht het zwaard de vitaliteit
en de lans de wijsheid
Voor 1912 bestond er als handvorm alleen de snelle vorm. Na 1912 kwamen er veel mensen naar Peking om Tàijì te leren. Enkele van hen waren oud of hadden weinig ervaring met de vechtkunsten. Met het oog op deze mensen werden uit de snelle vorm de sprongen verwijderd en de bewegingen vereenvoudigd, maar ook nauwkeuriger. Het tempo werd in overeenstemming met de Yin/Yang theorie vertraagd.
Dit leidde tot de geboorte van de Wu-stijl met een langzamere vorm waarin de speciale karakteristieken van de Wu-stijl nog benadrukt werden.
Ongeveer in dezelfde tijd stichtte ook Yang Chengfu en Sun Lutang hun eigen stijl met elk een eigen langzame vorm.
Dit leidde tot de geboorte van de Wu-stijl met een langzamere vorm waarin de speciale karakteristieken van de Wu-stijl nog benadrukt werden.
Ongeveer in dezelfde tijd stichtte ook Yang Chengfu en Sun Lutang hun eigen stijl met elk een eigen langzame vorm.
De Wu-stijl behield de oorspronkelijke snelle vorm, die in opbouw en volgorde van de bewegingen van de langzame vorm tot op heden vergelijkbaar is.
Het is echter van groot belang om eerst de langzame vorm te leren, omdat men anders gemakkelijk in de hardheid van de externe vechtkunst kan afglijden.
